دوشنبه 30 مرداد 1396

به پایگاه اینترنتی آثار تالیفی داریوش شهبازی خوش آمدید. تمامی مطالب این سایت تحت حمایت قانون « حقوق مولفين » میباشد. هرگونه سوء استفاده به هر شکلی يا انتشار مطالب در سایتها یا نشریات بدون کسب اجازه از مولف و بدون ذکر منبع اکيدا ممنوع است. استفاده از مجموعه مقالات بصورت یکجا ممنوع میباشد.

 

صفحه اصلی arrow تهران امروز arrow پارکینگ طبقاتی یا تراموای اسبی

پارکینگ طبقاتی یا تراموای اسبی

         

           
   

يكشنبه 12 تير 1390
       


پارکینگ طبقاتی یا تراموای اسبی
                                                                             هرکسی کو دور ماند از اصل خویش
                                                                              باز جوید روزگار وصل خویش
اگر روزی اختراع اتومبیل در کالبد خسته هزاران ساله حمل و نقل کهنسال جهان که بر پشت خمیده چارپایان سنگینی می کرد، جانی تازه دمید و استفاده از آن به سرعت عالم گیر شد و با گذشت زمانی نه چندان دیر عصر طلایی و افتخار آمیزش را در سراسر گیتی جشن گرفت ولی امروز با عبور از مرزکمی بیش از صد سالگی عمرش، بشر با شک و تردید بدان می نگرد.
آن روز بشر شادمان از پیدایی این وسیله فکر می کرد که  با آن سرعتش را در زندگی می افزاید وقتش را صرفه جویی می کند و سریع تر و راحت تر از هر وسیله حیوان بری او را به مقصد می رساند . گمان می کرد حیوان زبان بسته بارکش را هم با آمدن آن از آزار و اذیت هزاران ساله می رهاند.
اما دریغ که خیالی باطل بود.زیرا انسان معاصر با  گذار از دوران هزاران ساله کشاورزی قدم به عصر صنعتی گذارد و با کمک اتومبیل و دیگر ارمغان های این عصر به اقصی نقاط عالم که هنوز پایش بدانجا نرسیده بود راه یافت و به چنان قدرت مخوفی دست یافت که نه تنها حیوان های بارکش که حیواناتی را هم که دور از چشم انسان در گوشه و کنار گیتی می زیستند، شناخت و از گزند خود بی نصیبشان نگذاشت. یکی یکی نسل این بی زبانان را در آتش طمع ورزی خود سوزاند و از میان برد .تنها با گذشت یک سده آدمی روزگار این زبان بستگان را سیاه  و عمرشان را تباه کرد، تا جایی که گویی تخمشان را ملخ خورده است. بسیاری از گونه های جانوری و گیاهی در این سده از میان رفته اند.فقط در یکی دو دهه از سده نوزده میلادی سه میلیون بوفالو در امریکا نابود شد و نسل آن در وضعیت انقراض قرار گرفت(در صورتی که هزاران سال سرخپوستان  در کنار آن ها زندگی کرده بودند.) .ژاپن،‌ ايسلند و نروژ هر ساله حدود دو هزار نهنگ را شكار مي‌كنند و اين موضوع توسط 88 عضو كميسيون بين‌المللي شكار نهنگ نيز حمايت مي‌شود. اين در حاليست كه نسل اين ماهي غول‌پيكر در خطر انقراض است.روس ها در گزارشی كه به كمیسیون منابع خزر ارائه كردند به كشتن 3746 فك اعتراف نمودند   در حالی که حفاظت از فک ها به قرن نوزدهم می رسد  .در سال های اخیر اعلام شده نسل این حیوان هم در حال انقراض است.بسیاری ازگونه های جانوری و گیاهی موجود نیز دارند نابود می شوند. تا سال 2050 با این روند دریاها از ماهی تهی می شود.و این همه از وجود اتومبیل و ...تمدن صنعتی است.
 اتومبیل و دیگر دست آورد های عصر جدید سبب برتری ناگهانی و نابرابر بشر بر طبیعت شد و آدم بی انصاف را حاکم بلا منازع کره خاکی کرد و او را قدرتی عظیم بخشید. قدرتی که هر گاه آدمی در طول تاریخش به چنگ آورده با کمک خوی جانوری اجدادی اش جز براه خرابی و نابودی بکار نبسته است. بشر از روزی که زورش بر طبیعت و طبیعتیان غالب شد دیگر مانعی در راه ویرانگری این کره مسکون مقابلش  نایستاد .
پیدائی تمدن 300 ساله صنعتی همه کشورهای صنعتی پیشرفته و دیگران را دچار آشفتگی کرد . درک این نکته ، راز بسیاری از تعارضات اجتماعی و سیاسی جهان کنونی را بر ما آشکار می سازد . بقول الوین تافلر نظام صنعتی که چیزی بیش از دودکش ها و خط تولید کارخانه ها و تولید انبوه بود ، موجی به راه انداخت که بسیار قدرتمند بود . موجی که در تمامی جنبه های زندگی اثر گذارد و همه خصایص عصر کشاورزی را مورد حمله قرار داد .نظامی براه انداخت که تراکتور را به مزرعه و ماشین تحریر را به اداره و یخچال را به آشپز خانه برد .روزنامه ، سینما ، مترو ، هواپیما ، و... براه افتادند.نمای خارجی ساختمان ها ، صندلی های یارسلونی ، تحصن کارگران ، قرص های ویتامین و ضد حاملگی و طول عمر دراز تر به ارمغان آورد .
گو این که دوران صنعتی نتایج مثبت فراوانی با خود داشت و بظاهر برتری انسان را بر طبیعت(سلطه بشر بر طبیعت توهم است) زوال ناپذیر نمود ولی با این همه، امروز گویی آه و ناله آن جانوران و کوه و دشت و دریا یقه بشر را گرفته  و همین اتومبیل ساخته دست خود او و دیگر ارمغان های این روزگار، دارد انتقام طبیعت را از آدمی می کشد. مدت هاست انسان از این وسیله خود ساخته خسته شده و آسایش و راحتی اش را گرفته و اضطراب و پریشانی را که هدیه همین عصر است تجربه کرده و زندگی اش آکنده از دلهره شده است. انسان امروزی بیش از رنج تمام دوران حیات آدم بر کره خاکی از اتومبیل در رنج و عذاب است.سونامی و توفان های مهیب،بارش های سیل آفرین،خشکسالی،رانش زمین،زلزله های خانمان سوز و گرما و... همه محصول عصر صنعت است.
در دوران کشاورزی ،زندگی مردم در خانواده های بزرگ و چند نسلی سپری می شد و اقوام دائی ، عمه ، خاله ، شوهر ، مادر بزرگ ، پدر بزرگ ، اغلب زیر یک سقف بسر می بردند و به صورت گروهی و به عنوان یک واحد تولیدی اقتصادی ، با هم کار می کردند.
اما در عصر جدید با نیاز به کار در کارخانه ها و شهرهای صنعتی ، خانواده ها نیز از هم پاشیدند مهاجرت به شهرها رشته خانواده ها را از هم کسست.کیفیت زندگی روزمره بطور هولناکی بد شد ،نزاع و مرافعه، سرعت اضطراب آور ، صف بنزین ،قناعت ناموفق،بهم نرسیدن خرج و دخل، ترافیک ، عصبانیت ها و... ، اعصاب انسان امروزی را خراب کرد. این وضعیت انسانی را پدید آورد که دیوانه وار در جستجوی هویت خویش است تا بتواند شخصیتش را دوباره  وحدت بخشد و برای ایجاد یک زندگی عاطفی دلپذیر ، گمگشته خویش را بیابد.
عده ای با آوردن سگ و گربه به اتاقشان ،پاره ای با مسافرت تفریحی ، و تورهای گشت ، دسته ای با پناه بردن به مواد مخدر و جمعی با کار زیاد  یا از طرق دیگربا افسردگی و تنهایی و درد دنیای صنعتی به جنگ بر خواسته اند.
مدت هاست جامعه خودرو سالار، آدمی را اسیر خود کرده و این درد چون سرطانی بی علاج بر پیکر زندگی انسان چنگ انداخته و روز و شبش را سیاه کرده است .حالا دیگر بی آن زندگی برایش امکان ندارد  و با وجود آن جانش در خطر و عذاب است. سالانه یك میلیون و 300 هزار نفر در سراسر جهان بر اثر تصادفات كشته و 50 میلیون نفر مجروح و اغلب معلول می شوند،و بر اساس آمارهای جهانی اگر تا سال 2020 میلادی اقدام عاجلی صورت نگیرد، میزان تلفات تصادفات جاده‌ای در جهان به 2 برابر افزایش خواهد یافت.
حالا دیگر اشرف مخلوقات نه راه پس دارد نه راه پیش (خود کرده را تدبیر نیست).جاده را که هزاران سال پیش اجدادش بسیار محدود بر این خاک آفرید تا شریان حیات بخش اش باشد .غافلانه به تمامی نقاط گیتی کشیده است(اخیرا جاده ای بر پیکر کوه دماوند کشیده اند.) جاده ای که امروز به هر نقطه ای از زمین می رسد با نفیر مرگ و نیستی خود آلودگی را بر طبیعت تحمیل می کند.
بشر امروزی سراسر عالم را به شهر تبدیل کرده و همه شهر ها را خیابان و همه خیابان ها و معابر را به تسخیر این وسیله در آورده است. هر روز بزرگراهی بر معابر شهر افزوده می شود اما بلافاصله آن بزرگراه پر از اتومبیل می گردد بی آن که از فشار بر دیگر معابر چیزی کم شود گویی این سرطان همین طور در حال پیشروی است و مانعی جلودارش نیست.تا جایی که گویی دیگر پیاده در این شهر ها حقی ندارد. هر روز خانه ها و کوچه ها را خراب  و بزرگراه می کنند و راه را برای اتومبیل گشاد می نمایند و برای عابر پیاده تنگ.
از وجود اتومبیل، تهران 4کیلومتری  بسرعت به 740کیلومتر رسید. یعنی تمام روستا ها و قرای اطراف تهران و همه طبیعت این ناحیه  از میان رفت تا این کلان شهر آلوده و رنج آور پدید آید. بدین ترتیب طبیعتی که همه چیزش سر جای خودش و متعادل بود نابود شد و تهرانی پیدا شد که چون عفریت مرگ آسایش و سلامت و فرهنگ و مهربانی را بکام خود فرو برده است.
شهرداری تهران اعلام کرده حدود ۳۳ کیلومتر مربع از سطح شهر را بزرگراه پوشش داده است.چیزی حدود 5/4درصد مساحت شهر.در صورتی که واقع بینانه اگر خیابان ها و کوچه های فرعی، تونل مترو،سطح پایانه های مسافربری ، توقفگاه های شرکت واحد،توقفگاه های سطح شهر، پیاده رو هایی که اتومبیل و موتور سیکلت پارک می کنند،توقفگاه های کارخانه های ایران خودرو و سایپا  و فرودگاه های نظامی و غیر نظامی و پارکینگ خانه ها و ... را بدان بیفزاییم خواهیم دید،بخش مالکیت اتومبیل از سهم ساکنین شهر بیشتر است .در کوچه های تنگ تمام سطح پیاده رو  را اتومبیل اشغال کرده و عابر بیچاره فضایی برای عبور ندارد و باید با جستن از این سوی جوی به آن سو و یا خزیدن از لابلای اتومبیل و موتور و دیوار و درخت راهی را برای فرار از مخمصه بیابد.حال اگر این رهگذر پیر و فرتوت باشد و یا کودک ناتوان و زن باردار دیگر تکلیفش روشن است با این وضعیت حال و روز معلول بینوایی که مغرور است و می خواهد بار زندگی اش را به دوش خانواده نیاندازد تا خود از عهده امورش بر آید، معلوم است.سرنوشتش با کرم الکاتبین است.در حقیقت بشر متمدن با کمک اتومبیل همه جانداران و طبیعت را اسیر خود کرده است و بی آن که بداند و یا بخواهد خود را اسیر اتومبیل.
در سال 1914 همزمان با شروع جنگ جهانی اول، فورد اولین خط تولید اتومبیل در جهان را ایجاد کرد و تولید به 472 هزار اتومبیل در سال افزایش یافت.و این آغاز عصر غم انگیز و فاجعه آمیز بشر بود گو این که بشر آن روز  مست از باده فتح و پیروزی بی خبر از عاقبت این عمل بود. که با این کار راهی را گشود تا امروز سالی ده ها میلیون اتومبیل روانه محیط زندگی اش شود و بدین ترتیب همه چیز را آلوده و نابود سازد.
 اوزونی که در سطح زمین تولید می شود،برای سلامت انسان بسیار مضر وکشنده است و اتومبیل اصلی ترین منبع تولید اوزون است. مه دود اوزونی سبب نابودی درختان کاج و محصولات کشاورزی و موجب بروز  مشکلاتی فراوان برای بشر می شود.این آلودگی هواست که طبیعت زیبا را نابود می‌کند و زندگی سالم را نه تنها از انسان‌ بلکه از تمام موجودات می گیرد و اتومبیل بزرگترین آلوده کننده هواست. تهران در این چهل روز اخیر مدام هوایش آلوده بوده و از این آلودگی میلیارد ها تومان خسارت به مردم وارد شده و هزاران نفر سلامت خود را از دست داده اند.
آدمیزاد در این عصر به کمک اتومبیل و دیگر تجهیزات این زمانه نه تنها هوا بلکه آب را نیز آلوده کرده است (چاه های توالت و فاضلاب های صنعتی و نفت و حشره کش ها ، و دترجنت ها و... سبب آلودگی های شدید شیمیایی و میکروبی می شود).
انسان درهمین زمان صد ساله نفت میلیون ها سال مانده در اعماق زمین را بیرون کشید و آتش زد و آب هزاران سال ذخیره شده منابع زیرزمینی را بپایان رساند.
حدود ۵۰ درصد جمعیت دنیا از نظر آب شرب متکی به همین آب‌های زیرزمینی هستند.با این کار سطح آب‌های زیرزمینی در منطقه روز به روز افت کرده و سرانجام به جایی خواهد رسید که آبی برای استخراج وجود نخواهد داشت. پایین افتادن سطح آب‌های زیرزمینی به معنای خشک شدن مناطق پایین دست و از بین رفتن چاه‌ها، قنات‌ها و چشمه‌های آن است.
در سال ۲۰۰۵ میلادی چین، هند و ایران رتبه‌های اول تا سوم برداشت بیش از حد از منابع زیرزمینی آب را داشته‌اند.در اطراف کرج سطح آب های زیر زمینی به چند صد متر رسیده است و این یعنی فاجعه.
 بشر در عصر کشاورزی با استفاده از گاو آهن ، منجنیق، چرخ ها ، اهرم ها و جرثقیل های ساده  انرژی مورد نیاز خود را از نیروی عضلانی انسان و حیوان و یا از خورشید و باد وباران می گرفت .درختان جنگل ها را برای ایجاد گرما قطع می کرد و از چرخ چاه برای بیرون کشیدن آب مورد نیازش استفاده می کرد. سنگ آسیاب را با آب و یا با باد بکار می انداخت.با گاو آهن شخم می زد.تخمین زده اند که اروپا تا زمان انقلاب فرانسه انرژی مورد نیاز خود را از حدود 14 میلیون راس اسب و 24 میلیون راس گاو تامین می کرد.
بنابراین ؛ تمامی انرژی دوران کشاورزی احیا شدنی بود.در صورتی که به عکس انرژی تمدن جدید از زغال و گاز و نفت یعنی از سوخت فسیلی است . یعنی با استفاده از ذخایر زیر زمینی و تجدید ناپذیر است
مصرف انرژی در جهان روز به روز در حال افزایش است و اشتهای بشر هر روز بیشتر می شود. بیشتر شدن جمعیت جهان و روند رو به رشد اقتصاد کشورها، نیاز به انرژی بیشتر را اجتناب ناپذیر کرده است.
افزایش مصرف و تقاضای انرژی ، تولید نفت و زغال سنگ به عنوان مهمترین منابع تامین کننده انرژی جهان در حال کاهش است و منابع فسیلی نفت و گاز با سرعتی که امروز به مصرف می رسند با توجه به ذخایر شناخته شده فقط ۵۰ تا ۶۰ سال دیگر دوام خواهند داشت.وضعیت منابع زغال سنگ نیز شبیه نفت و گاز است تا پایان قرن دوام نخواهد آورد.
جنگل ها نیز در این صد سال اخیر قربانی سودجویی بشر شده است.یک پنجم جنگل‌های مانگرو جهان تنها ظرف 30 سال گذشته نابود شده‌است.طبق گزارش سازمان ملل متحد بیش از یک پنجم از جنگل‌های مانگرو جهان از سال 1980 به بعد ناپدید شده‌است. سالانه 13میلیون هکتار از جنگل ها قربانی سود جویی بشر می شود.
انبوه جمعیت هم زاییده همین عصر است. جمعیت کنونی جهان شش میلیارد و نهصد و هشت میلیون نفر است و در سال 2050 به نه میلیارد و یکصد و پنجاه میلیون نفر خواهد رسید.جمعیتی که بیش از توان این کره خاکی است و این بغرنجی فاجعه را صد چندان می کند. کره خاکی توان تحمل 9 میلیارد جمعیت را ندارد.
در سال های اخیر یخچال های قطب شمال و جنوب کره زمین 40 در صد حجم خود را از دست داده اند.
بله این است قصه امروز گیتی، به هر روی بشر باید مشکل آینده را خود حل کند و البته حل هم خواهد کرد.الوین تافلر و بسیاری از هم اندیشان او معتقدند انسان بر این درد هولناک غلبه خواهد نمود.تافلر می گوید در تمدن موج سوم یعنی دوران فرا صنعتی که دو سه دهه است آغاز شده،انسان به طور بی سابقه ای قوی تر ، عاقل تر ، باهوش تر خواهد شد ، بدنش هماهنگ تر ، حرکاتش موزون تر ، صدایش خوش الحان تر  می شود . شیوه زندگی اش کیفیت پرهیجان تری بخود خواهد گرفت و انسان متوسط به سطح ارسطو، گوته ، مارکس خواهد رسید .
بنا بر این با این توصیف نمی توان در مقابل پیامدهای عصر صنعت موضع انفعالی گرفت باید مقابلش ایستاد و ابتکار عمل را دست گرفت.تهران نباید بدین گونه رها می شد تا ناگهان انبوه جمعیتی با این حجم در آن گرد آیند که خود و دیگر هموطنان را در سراسر کشور دچار مشکل کنند. در سال های پایانی حکومت محمد رضا پهلوی این شهر دارای محدوده های 5ساله و 25ساله بود(در سال 1347خ./فوريه 1969م. مقررات مربوط به محدوده 25 ساله تهران به اجرا در آمد و ايجاد ساختمان و دادن خدمات شهري در خارج از محدوده ممنوع گرديد پس از پيروزي انقلاب در 22 بهمن 1357، اين مقررات ناديده گرفته شد .) و شهرداری اجازه صدور پروانه ساخت به شهروندان  در تمامی اراضی پایتخت را نداشت.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی  به این ضابطه حیاتی تهران مسولان وقعی ننهادند در سال های اخیر حجم ساخت و ساز در این شهر غافلانه آن قدر بوده که تا حدود یک ششم جمعیت کشور در تهران گرد آمده اند.اکنون که این فاجعه رخ داده است با محدود کردن ساخت و ساز و متوقف کردن رشد جمعیت و تمهیدات دیگری از این دست باید پایتخت را از این گرفتاری هولناک رهانید.حیاتی ترین آن ها جلوگیری  از آمد و شد اتومبیل به مرکز شهر است .باید بسیاری از خیابان های مرکزی را که از اتفاق در سرا شیبی هم نیستند بروی اتومبیل ها بست و مسیر دوچرخه و سه چرخه های باربر و مسافربر را در آن ها راه انداخت و پاره ای از آن ها را تبدیل به پیاده راه کرد و باید همچون گذشته در تهران تراموای اسبی را در این خیابان های کم شیب براه انداخت و به عکس تصور برخی از کارشناسان ترافیکی پایتخت که خیابان ها را گشاد می کنند و بر تعدادشان می فزایند، باید محل عبور اتومبیل را در مرکز شهر محدود نمود و بر سطح عبور رهگذران اضافه کرد .زیرا آن کار هجوم اتومبیل را در خیابان های مرکزی موجب می شود و خود باعث ازدحام و آلودگی هوا و ... می گردد در صورتی که بستن راه بر اتومبیل ها نه تنها سبب دیر رسیدن مردم به مقصد نمی شود بلکه قطع به یقین با خلوت شدن خیابان ها مردم سریع تر به مقاصدشان خواهند رسید و نیز هوای پاک و آرامش و ... را هم بدین ترتیب برای آنان به ارمغان خواهیم آورد.
در این باره باید از تجارب کشور های مترقی که چهل پنجاه سال قبل با این مشکلات روبرو شده اند و با نظر کارشناسان زبده خود توانسته اند بر کاستی های شهر فایق آیند استفاده کنیم. در کشورهای اروپایی بخصوص انگلستان و ایرلند خانه های معمولی فراوانی با قدمت بیش از سیصد چهارصد سال وجود دارد که شهرداری مراقب آن ها ست و مردم هنوز در آن ها زندگی می کنند و اگر کمی بنا مفصل تر باشد چه بسا قدمت آن ها به هفتصد هشتصد سال هم برسد. کریستوفر جان دیویسون ملقب به کریس دی برگ خواننده نامدار انگلیسی – ایرلندی هم اکنون درقلعه ای در ایرلند زندگی می کند بازمانده از قرن دوازده میلادی است که پدرش پنجاه سال پیش خریده است وچنین خانه هایی در اروپای شمالی بسیار است.درعین حالی که غربی ها توانسته اند پنج شش و حتی هشت نه قرن خانه های خود را از گزند حوادث محفوظ نمایند ما در تهران با گذشت فقط صد سال از حفظ معدود خانه های تاریخی پایتخت مقابل هجوم بساز و بفروشی ناتوان بوده ایم.پایتختی که می خواهیم ام القرای جهان اسلام باشد می خواهیم شهر سالم  و نمادی از توانایی های خود درعالم باشد،هنوز با وجود این همه مشکلات باز هم شهرداری در مرکز چنین شهری پروانه ساخت ساختمان های عظیم تجاری و اداری را در بنا های ارزشمند گذشته می دهد.
مدیر طرح و بررسی ترافیک لندن که از کارشناسان نامدار ترافیک در جهان است و تالیفات فراوانی در این زمینه دارد معتقد است در شهر های بزرگ نظیر لندن ساخت بزرگراه کمک به حل شلوغی اتومبیل ها نمی کند بلکه خود باعث آمد و شد بیشتر و سریع تر آن ها می شود و از طرفی موجب هجوم  ناگهانی خیل اتومبیل ها به مرکز شهر می گردد. او می گوید بهتر است هزینه های احداث خیابان های نو را خرج مترو و اتوبوس و وسیله هایی از این دست نمود.
طرح ترافیک لندن 8پوند(سیزده هزار و ششصد تومان) و جریمه آن 60پوند(صد و دو هزار تومان)و دیر کرد در پرداخت آن120پوند(دویست و چهار هزار تومان)است.در مرکز شهرپارکینگ ساعتی 6 پوند(ده هزار و دویست تومان) با این کار مسولان می خواهند مردم را وادارند تا از اتومبیل شخصی استفاده نکنند.
اورسن رئیس ترافیک لندن می گوید در دهه 60 در لندن هم مانند همه کشور های اروپایی به ساخت بزرگراه اقدام کردیم ولی بعد ها تحقیقات بسیاری در باره انجام شد که اثبات نمود عمل مفیدی نیست اداره حمل ونقل ترافیک راه ممانعت از اتوبان سازی را در دستور کارش قرار داد
به گزارش شبكه بی بی سی ، کن ليوينگستون، شهردار لندن، مي گويد ، گسترده تر شدن محدوديت تردد خودروها باعث کم شدن تعداد آن ها در اين نواحي به ميزان 15 درصد و بهبود کيفيت هواي شهر خواهد شد اما انجمن هاي ساکنان و تجار اين نواحي مي گويند گسترش محدوده ممنوعه غيرضروري بوده است.
مسولان حمل ونقل عمومي شهر لندن مي گويند ، الزامي شدن پرداخت وروديه براي تردد در مرکز شهر لندن باعث شده که تراکم خودروها در اين بخش از پايتخت به ميزان 20 درصد کاهش يابد.
در دهه 1960 که تقریبا اوج صنعتی شدن منطقه بود و در عصر طلایی اتومبیل  پارکینگ طبقاتی نشانه ای از پیشرفت کشور و فخر و غرور بود.مشهورترین آن ها در دنیای متمدن پارکینگ هفت طبقه «ترینیتی» انگستان در «گیت شید» بود که با ساخت فیلم سینمایی از این پارکینگ این تفاخر به نمایش گذاشته شد.اما سال هاست که از آن روزگار گذشته و امروز دیگر گرفتاری های  اتومبیل بر کسی پوشیده نیست .معماران شهر ها این روزها پارکینگ طبقاتی را به زگیل معماری شهر تشبیه می کنند و آن را وصله ناجور می پندارند .در حقیقت هر چه بیشتر  این قسم بنا را  در شهری ببینیم زشتی و ناهماهنگی معماری آن هم بیشتر خود نمایی می کند که خود نمادی از گرفتاری و سختی زندگی مردم در آن شهر را به نمایش می گذارد.
این پارکینگ ها خود سبب هجوم اتومبیل به مراکز شهر می شوند در حالی که تنها راه حل شهر های بزرگ جز متوقف کردن اتومبیل های شخصی دیگر راهی نیست. البته باید ساخت و ساز را هم در این مناطق ضابطه مند و کارشناسانه کرد و صد البته به دیگر تمهیدات معمول در شهر های پیشرفته (از قبیل سامان دادن دولت الکترونیکی و حمایت از صنعت نرم افزار و ...) توجه نمود. اساسا چنین طرحی را باید کارشناسان مربوط با پیش بینی هایی همه سو نگرانه بیاندیشند و طراحی نمایند.
 در محدوده حصار ناصری (خیابان انقلاب در شمال و خیابان شوش در جنوب و خیابان کارگر در غرب و خیابان هفده شهریور در شرق) براحتی می توان از ورود هر گونه اتومبیل(حتی تاکسی) جلوگیری کرد و واگن اسبی (در عصر قاجاریه تهران دارای واگن اسبی بود.)براه انداخت . واگن اسبی چرخداری که به ریل هم نیاز ندارد و در کنارش وسایلی نظیر سه چرخه های باربر و ... و بدین ترتیب از  ورود هزاران اتومبیل به مرکز شهر جلوگیری کرد با این کار می توان جدا از منافعی چون هوای سالم و آرامش و آسایش شهروندان و صرفه جویی در سوخت انرژی(دولت می گوید با صرفه جویی25در صدی 30میلیارد دلار درآمد حاصل می شود) و ... اصالت گذشته تهران قدیم را هم بدان باز گرداند و سرنوشت این محدوده را به سال های دور پایتخت پیوند زد و زلف ساکنین دربند گرفتاری های امروزی را اندیشمدارانه با فرهنگ وتاریخ گذشته تهران قدیم به مهربانی گره زد و با این کار هم از تحریص صاحبان بنا های اصیل و تاریخی(سرای دلگشا و مدرسه مروی و ... قربانی این حرص و آزند) این محدوده به ساخت و سازهای جدید خودداری کرد و بدان دامن نزد و هم با ایجاد فضاهای سنتی و با کمک هنر معماران با ذوق و با استفاده از مصالح مرسوم آن روزگار مانند چوب و آجر و ... معماری دلنشین و آرامش بخش ایرانی - اسلامی عهد قجر را زنده کرد تا دست کم مردم این ناحیه از تهران که به سبب قدمت محله سنخیت تاریخی هم با این اندیشه دارند با دور شدن از سنگ و شیشه و آهن دلشان نرم گردد و کمکی شود تا از کژرفتاری ها و کژتابی های عصر آهن بپرهیزند و  آرامش و آسایشی نسبی در روحیه آنان حاصل آید.و هم انگیزه ای باشد پر جاذبه برای بازدید گردشگران و سیاحان از این محله های تهران قدیم.
اگر شهرداری تهران قرار باشد چنین کاری را انجام دهد شاید با هزینه یکی از این پارکینگ های طبقاتی و در زمانی بسیار کوتاه بتواند طرح تراموای اسبی بی ریل را در این محله ها راه اندازی کند.
 بجای این که مدام سطح خیابان ها را نسبت به حجم ترافیک زیاد کنیم، باید حجم ترافیک را به نسبت سطح خیابان کم  کرد، که خدا می داند این چاره کار است.






یادداشت های بازدیدکنندگان

نام شما / ایمیل شما


       

منوی اصلی
صفحه اصلی
مقالات و عناوین
فرهنگ تاریخ تهران
برگ هایی از تاریخ تهران
تاریخ سکه
پیشینه تهران قدیم
تهران امروز
گالری
ارتباط با مولف
خرید کتاب

جستجو
حاضرین در سایت
2 میهمان حاضرند
آمار بازدید ها
امروز    32
دیروز    231
تا کنون    1267633
   
   
   

© Copyright 2008 DARIOUSH SHAHBAZI . All rights reserved.

منوی اصلی

صفحه اصلی
مطبوعات و رسانه
مقالات و عناوین
فرهنگ تاریخ تهران
برگ هایی از تاریخ تهران
تاریخ سکه
پیشینه تهران قدیم
تهران امروز
گالری
ارتباط با مولف
خرید کتاب
دانلود کتاب

جستجو
حاضرین در سایت
26 میهمان حاضرند
آمار بازدید ها
امروز163
دیروز263
تا کنون1931545

تهران نامه

© Copyright 2008 DARIOUSH SHAHBAZI . All rights reserved.