پنجشنبه 27 خرداد 1400

به پایگاه اینترنتی آثار تالیفی داریوش شهبازی خوش آمدید. تمامی مطالب این سایت تحت حمایت قانون « حقوق مولفين » میباشد. هرگونه سوء استفاده به هر شکلی يا انتشار مطالب در سایتها یا نشریات بدون کسب اجازه از مولف و بدون ذکر منبع اکيدا ممنوع است. استفاده از مجموعه مقالات بصورت یکجا ممنوع میباشد.

 

صفحه اصلی arrow مقالات و عناوین arrow فیش در کافه بار های شبانه تهران

فیش در کافه بار های شبانه تهران

«فیش» در کافه بار های شبانه تهران


لا ابالی چه کند دفتر دانایی را
طاقت وعظ نباشد سر سودایی را

سعدی


فیش کلمه ای فرانسوی است که امروزه همراه با کلمه انگلیسی «فیش» بمعنی ماهی در تداول عامه و در ادب نوشتاری فارسی زبانان وارد شده و کاربرد فراوانی دارد:
فیش کاغذ یا مقوایی روی آن مطلبی یادداشت شود تا بعدا مورد استفاده قرار گیرد.ورقه/معین.
معمولا فیش ها را  به ترتیب الفبایی تنظیم کنند و در جعبه های مخصوص (فیشیه) جا دهند.برگه /لغتنامه.
هر روز به صور مختلف با این کلمه مواجه هستیم:
گلد فیش، پرت فيش، آنجل فيش، کت فیش(نوعی ماهی)،  فيش زن(، ليبل زن ، ، رسيد پرينتر ، صدور قبض...)،فيش حقوقی،فیش حج عمره،فیش حج،فیش پرداختی،فیش موبایل،فیش بانکی.
اما آنچه این مطلب در نظر دارد برای خواننده خود بیان دارد معنایی دیگر از فیش است که به تاریخ گذشته پایتخت تعلق داشته و امروز دیگر کاربردی ندارد،و آن فیشی بود که زنان بار باذای هم صحبتی و نمایشی از ارتباطی عاشقانه از میخواران شبانه بار ها دریافت می کردند ،و آن ماجرایی دارد ازین قرار:
حضور امریکایی ها  در ایران پس از سقوط دولت دکتر مصدق روند تحولات اجتماعی - فرهنگی را در این کشور تسهیل بخشید،و از اواخر این دهه به بعد با به میدان آمدن تلویزیون در ایران و پخش فیلم های وسترن آمریکایی و عواملی دیگر رفته رفته تغییراتی در کافه رستوران های تهران پدید آمد و زمینه را برای پیدایی کاباره در پایتخت فراهم و راه را بر آن باز کرد. رشد این پدیده در دهه چهل شتاب بیشتری گرفت و در دهه پنجاه تقریبا شاهد هرآنچه از انواع و اقسام چنین مکانهایی که در غرب وجود داشت در تهران بودیم .
زنان از مهمترین عناصر تکمیلی گردش کار این نوع اماکن بودند.زنانی که می خواندند تا آنها که نقش های دیگری داشتند.برخی از کافه ها از زنان برای خدمت استفاده می کردند،و تمامی کارکنان این رستوران ها زن بودند.یعنی از دریافت سفارش غذا تا پذیرایی و نظافت را در این کافه رستوران ها زنان بعهده داشتند،که دسته ای از صاحبان این کافه ها برای جلب مشتری بیشتر بصورت غیر قانونی از زنانی آموخته به دلبری های( اگر نگوییم فریبکارانه باید گفت) تظاهرانه می خواستند تا کنار مشتریانی که تمایل داشتند  بنشینند و حین صرف غذا و نوشیدن مشروبات الکلی  ساعاتی را با هم بگذرانند،اما از آنجا که این امر خلاف مقررات و موازین اتحادیه این اماکن و دستورالعمل اداره اماکن پلیس تهران بود،صاحبان آنها با مشکلاتی روبرو می شدند .بدین صورت که هر کلانتری  بخشی داشت با نام اماکن که افسر و درجه دارانی مامور رسیدگی و پیگیری دستورالعمل اداره اماکن بودند و آنها ناگهانی در شبها از آن دسته از رستوران هایی که از چنین ترفند هایی استفاده می کردند  سرکشی می نمودند و در صورت مشاهده همنشینی زنان با مشتریان، آنها را با خود به کلانتری می بردند و با تشکیل پرونده به اتهام عدم رعایت مقررات به مراجع قضایی می فرستادند.این رستوران ها اجازه داشتند زنان را فقط برای خدمات بکار گیرند ولی هر گز آنها نمی بایست با مشتریان همنشینی و احیانا معاشقه و ... نمایند.بنابراین جمعی از صاحبان این رستوران ها که طمع درآمد بیشتر داشتند برای جذب مشتری یعنی میخوارگان ول انگار و بی بند و بار زنانی را در اختیار داشتند تا با انتخاب عده ای از مشتریان هدف به آنان نزدیک شده کنار ایشان بنشینند و بقییه ماجرا ... این دسته از صاحبان رستوران ها  برای فرار از غافل گیری  زنان طعمه گذار خود و رهایی از مچ گیری آنها توسط پلیس تمهیدی  اندیشیده بودند، بدین صورت که دربانی استخدام می کردند که این دربان کنار در رستوران روی صندلی می نشست، کلید برقی هم زیر صندلی روی زمین کار گذاشته بودند که دربان بمحض مشاهده پلیس ضمن بر خواستن و نمایش احترام به پلیسی که برای سرکشی آمده بود پایش را روی کلید می گذاشت و با این کار چند چراغ رنگی داخل رستوران که اغلب در زیر زمین بود روشن می نمود و  این علامتی بود تا رسیدن افسر پلیس بداخل کافه آن زنان بسرعت از کنار مشتریان بر خاسته و خود را به آشپزخانه برسانند و خود را جزو خدمه بشمار آرند(صحنه جالبی پدید می آمد که موجب حیرت  مشتریانی بود که از جریان بیخبر بودند و می دیدند ناگهانی زنانی از گوشه و کنار کافه از صندلی هایشان بر خاسته و بدو بدو بسمت آشپزخانه می دوند و سپس  لحظاتی بعد سر و کله افسر پلیسی پیدا می شود،که نگاهی کنجکاوانه باطراف کافه و مشتریان می اندازد و سپس سرش را پایین می اندازد و از کافه بیرون می رود.) البته پلیس هایی هم بودند که هشیارانه راه را بر متخلفان می بستند،آنها با پوشیدن لباس مبدل و تغییر چهره ظاهری خود دربان را که افسر کلانتری محل را می شناخت غافلگیر کرده و ناگهانی پیش از اقدام دربان خود را به داخل رستوران رسانده و متخلفین را حین ارتکاب جرم دستگیر می کردند.
دوشا دو ش این قسم رستوران ها، کافه هایی هم بود که از زنان به گونه ای دیگر برای جذب میخوارگان شبانه و کسب و کار خود استفاده می کردند این کافه ها « بار» می گفتند.بار ها(نام برخی از آنها عبارتند از ؛جام،ریمبو بمعنی رنگین کمان،لوزان،اسب طلایی و ...) تشکیل شده بودند از فضایی کوچک  در زیر زمینها که تاریک و نیمه روشن بودند و پیشخوانی (کانتر)داشتند. چند زن با ظاهری فریبنده و جذاب پشت پیشخوان روی صندلی هاشان  منتظر مشتری می نشستند . این زنان حق آمدن به اینطرف پیشخوان و نزدیک شدن به مشتری را نداشتند .مردی که مشتری این بار ها بود زنی را انتخاب می کرد و مقابل او می نشست و سفارش مشروب الکلی می داد و به گفتگو با آن زن می پرداخت.زن با طنازی و عشوه گری مشغول دلبری از مشتری می شد(گواینکه در پرتو نور کمرنگ قرمز و مستی باده هر چهره ای از جنس مخالف را پریگونه می نمود و نیازی به دلربایی نداشت) و مرد مست هم در حالی که دستهای او را در دست داشت و هر از چند گاهی خواستار بوسه آتشینی از دلبر تازه آشنا می شد که گهگاه مورد استجابت قرار می گرفت مجبور بود مدام مشروب سفارش دهد.. زیرا کسب و کار بار و آن زن از راه سفارش مستمر مشروب(نوشیدن هر چه بیشتر الکل توسط مرد افزون بر درآمد بیشتر زن، مستی و بیخبری مرد را نیز در پی داشت که زن می توانست با کشیدن دست درسر و سینه مرد و نشان دادن لذت جویی گاهی پول و اشیای قیمتی او را هم برباید) بود چون هر بار که  خدمه بار برای مرد مشروب می آورد، گیلاسی هم مقابل زن می گذاشت،که این گیلاس ظاهرا قسمی مشروب(اغلب زنان کنیاک هنسی را که همرنگ پپسی و کوکا کولا بود سفارش می دادند) بود اما در حقیقت آن زن بار فقط جرعه ای نوشابه می نوشید.هر گیلاس بیست تومان قیمت داشت ،(برای  اینکه معلوم شود قیمت فیش چقدر گران حساب می شده و این صنف چه مبلغ زیادی در آن زمان دریافت می کردند خوب است بدانیم در دهه پنجاه شکر کیلویی 18ریال جگر سیخی 1ریال شراب بطری 280ریال جوجه کباب در رستوران سیخی 120ریال گوشت کیلویی 50 ریال ... و فیش عددی 200ریال بود) مرد لا ابالی(غافل از حساب و کتاب و شمارش) علاوه بر پرداخت پول مشروبی که خورده بود گیلاس هایی را که زن نوشیده بود را نیز باید می پرداخت.پنجاه درصد از بیست تومان هر گیلاس به زن تعلق داشت.این زنان هر شب چند ساعت پذیرای چندین مرد بودند،که با وعده و وعید آنها را به امید وصال(برخی را که مدتی آمد و شد کرده و دست و دلبازیشان را ثابت نموده بودند هر از چند گاهی وصالی دست می داد) به بار می کشاندند و بدین شیوه خود و صاحب بار را به نوایی(هر چند پول ... خرج فلان می شد و در آخر چیزی نمی ماند) می رساندند.ماجرای رفت و آمد مردان و گفتگوهای عاشقانه سرپایی دو طرف گاهی هم از جانب مردی جدی گرفته می شد،و بیرون از درک وضع کسب و کار این زیبا رویان سست عفت بی حشمت پایش در سراشیبی خاطرخواهی سر می خورد،و به ورطه هلاکت می افتاد.که در این صورت اگر بیرحمی زن فقط به دوشیدن مقداری پول از وی اکتفا می گردید مرد خاطرخواه از ورطه نابودی جسته بود و الا داستانی برایش پیش  می آمد که تا هلاکتش ادامه می یافت.در این بار ها گیلاسی را که برای زن هر مشتری سفارش می داد «فیش» می گفتند. زنی که می توانست هر شب فیش بیشتری از مشتریان رنگارنگ دریافت کند هم جیب خود را پر پول کرده بود واز سویی دیگر مورد توجه مخصوص صاحب بار نیز واقع می شد،که در این صورت اگر از چهره مناسب هم بر خوردار بود، پاداشش گاهی اعزام وی توسط صاحب کافه به میهمانی های شبانه ثروتمندان و رجالی بود که در باغ های اطراف شهر بر پا می شد،که این خود شانس ورود به راهی تازه و آشنایی با قماشی برتر از مشتریان هر شبشان بشمار می رفت.
برای آشنایی با بخشی از فضای حاکم بر کاباره  ، بار ،کافه و تاتر و ... و آگاهی از حال و هوای زندگی بازیگران این میدان به نوشته ای از «اطلاعات هفتگی»سال پنجاه یعنی شروع دهه ای سرنوشت ساز در ایران اشاره می شود:
«... حسین پیربخش ، تخمه فروش جلوی یکی از تئاترهای لاله زار ،که با غروب آفتاب چهارپایه اش را روی آن قرار میدهد ،از مشتری های قدیم تئاترهای لاله زار ،بانوعی غرور و رضایت خاطر یاد می کند و می گوید :


- آنوقت ها که مرحوم مهوش اینجا میخواند .جلو تئاتر غلغله ای می شد .خود من سه مرتبه سینی تخمه ام پر و خالی می شد .مردها عشقی تر و دست ودل بازتر بودند ،پنج سیر تخمه می خریدند و پنجزار (5ریال )اضافه میدادند .اما حالا ،سه نفر ژیگولو با لباس های عجیب و غریب می آیند و یک سیر تخمه می خرند تازه آنهم سر (دانک )دادن دعواشان می شود .


تئاترهای لاله زار جز لاینفک تفریحات کم خرج و ساده شبانه تهران هستند .سن این تئاترها ،یادبود هایی دارند تلخ و شیرین ،از آوازه خوانیهایی که مدتی شبهای تهران را به شور و هیجان کشیدند و رفتند : شهپرها ،پریوش ها ،آفت ها ...که این آخری بعد از مدتی خاموشی دوباره کارخود را آغاز کرده است .


مشتری های قدیمی تئاترهای لاله زار تئاترهای شبانه لاله زار هنوز مرحوم تفکری –هنرپیشه کمدی فقید –را از یاد نبرده اند ،که چه شور ولوله ای از ختده و شادی در سالن تئاتر براه می انداخت وجالب اینکه پیرمردی از دوستداران آن مرحوم ،هنوز پس از گذشت سالها از مرگ تفکری ،مردن هنرپیشه مورد علاقه اش را باور ندارد و هرشب به گیشه این تئاتر و آن تئاتر در خیابان لاله زار سر میزند و می پرسد :تفکری کجا بازی می کنه !


اما دیگر تفکری نیست و بجای او برادران تقدسی ،برادران طلائی ، ودیگر کمدین های شهر ما ،شبهای تهران را از خنده و شادی لبریز می کنند .حالا اینان بجای تفکری و محمدی خنده آفرینان شبهای تهران هستند .


- دمشان گرم و سرشان خوش باد .
شب تهران هنوز شکل نگرفته است .تازه سرشب است و شب به معنای واقعی در تهران شروع نشده است .منتظران تکسی ،جامانده گان از اتوبوس ،والکی خوش ها هنوز در خیابان ها دیده می شوند .مغازه هامخصوصا لوکس فروشی ها سرگرم فروش هستند.بنظر میرسد روز چند ساعتی دیگر ادامه یافته – منهی در سیاهی شب – پیاده روها همچنان شلوغ است .سرچهارراه ها مردم به انتظار سبز شدن چراغ راهنمایی این پا و آن پا می شوند .همینکه چراغ عابرین پیاده سبز می شود یک اتومبیل کوچک اروپائی که جوانی موبلند و هیپی وار پشتش نشسته ،پرگاز و بوق زنان صف جمیعت را می شکافد و از چراغ قرمز رد می شود . چند نفری اعتراض می کنند .راننده ریشو و موبلند شکلکی در می آورد وراه خودش را میرود .پاسبان سر چهارراه مداد و دفترچه ای از جیب بیرون می آورد که نمره اتومبیل متخلف را یادداشت کند ،اما ماشین هایی که از خیابان دیگر دنبال اتومبیل مرد ریشو به حرکت درآمدند ،جلو دید پاسبان را می گیرند و او نمی تواند نمره اتومبیل متخلف را بردارد ،با عصبانیت شانه بالا می اندازد و مداد و دفترچه را توی جیب می گذارد .یک افسر پلیس راهنمایی به تعقیب اتومبیل مرد هیپی ریشو می رود .نقره داغ شدن راننده قطعی است .هنوز در خیابان لاله زار هستم .جمیعتی که بیشتر جوان هستند جلو ویترین تئاترها تصاویر عریانی از رقاصه های ایرانی در لباس عربی پشت شیشه آنها چسبانده اند آنها پشت ویترین ها گردآمده و با نگاههای خریدار و هوس آلود به سینه های برجسته و ران های برهنه و گوشت آلود رقاصه ها خیره شده اند .نردید ،توی نگاهها موج میزند .آیا تماشای این بدنهای برهنه ارزش ،سه ،پنج ،ده تومان را دارد ؟باپول بلیطی که برای تماشای رقص عربی این رقاصه مژه مصنوعی میتوان پرداخت ،چه کارهای دیگری که نمی توان کرد ؟

صدای تبلیغات چی تئاتر ،که توی خیابان ایستاده و با صدای گرفته و خراشدار همچنان مردم را به دیدن برنامه های جالب و بی نظیر تئاتر دعوت می کند ،توی شلوغی و همهمه سرسام آور جمیعت گم می شود .بلاخره چندنفری برتردید و دودلی خود غلبه می کنند وبا خرید بلیط وارد تئاتر می شوند و چندتایی دیگر ترجیع میدهند براه خود بروند تا تفریح دیگری پیدا کنند .


جلو تئاترها ،دسته دسته انبوه مردان و زنان جای خود را به یکدیگر می دهند . ناگهان از میان جمیعت جوانی که سر و لباس مرتبی هم ندارد ،برای خودش راه باز می کند .او سه چهار شاخه میخک سرخ در دست دارد وبا عجله و نگرانی از مامور کنترل جلو در می پرسد :


- برنامه آغاسی شروع شده ؟


کنترل جواب میدهد :


- نه


و جوان با خوشحالی گلها را به سینه می فشرد .ارزانترین بلیط تئاتر را میخرد واز پله ها بالا می رود .مامور کنترل نگاه عجیبی به او می اندازد وبه دوستش که کنارش ایستاده است ،می گوید :


- این هرشب میاد .هرشب هم چند شاخه میخک برای اغاسی می آورد .عاشق و فدایی آ غاسی است ...


ویکمرتبه به یاد سمبل شب های تهران می افتیم :آغاسی !



اما هنوز آغاز شب است .فرصت داریم که آغاسی را روی صحنه تئاتر بهنگام خواندن ببینیم ...حتما باید برگردیم برنامه او را ببینیم .از خیابان لاله زار بطرف بالا حرکت می کنیم ..مردم به همدیگر تنه میزنند .پشت پا میزنند . تنه زدن در شلوغی شبهای تهران امریست کاملا عادی .اگر در شلوغی خیابان های مرکزی تهران تنه خوردید ،براه خور بروید و اصلا برویتان نیاورید .کافیست بطرف بگوئی :


- درست راه برو ...چرا تنه میزنی ؟


واو هم جوابی بدهد و مشاجره لفظی دربگیرد ، هنوز سرت را نچرخانده ای انبوهی آدم بیکاردورت را میگیرند ،طوری که فرصت نفس کشیدن پیدا نمی کنی و آنوقت است که رندان جیب بر برای موجودی جیب شما دورخیز می کنند وتازه اگر خیلی زرنگ باشی دست طرف را توی جیب ات می گیری ، وگرنه که


موجودی ات رفته و بقول خود جیب برها چاهت را کنده اند ( جیب برهای تهران به جیب بری « چاه کنی » می گویند ) و آنوقت است که دست از پادرازتر ،باجیب خالی و عصبانی ،آرزوی رقص رقاصه ایرانی با لباس عربی به دلت می ماند وناگزیر شاید مجبور شوی پیاده راه خانه را بپیمائی !


وتازه این آغاز ماجراهای شب های تهران است و اینها یک ماجرا از هزار ویک ماجرای شبانه تهران است ...این گوشه ای بسیار کوچک از دنیای شگفت شبانه تهران است که تازه ما قدم به درون آن گذاشته ایم .


اماخب ...شب دراز است و قلندر بیدار .


آغاسی را روی سن یکی از تاترهای لاله زار که برنامه اجرا می کند می بینیم .مثل همیشه ساده و صمیمی میخواند .همراه با دستمال او دستمال های بیشماری در سالن پردود تئاتر به پرواز درآمده ،بعضی ها کت خود را بیرون آورده وبا جرخانیدن کت شان بر روی سر باآغاسی خواننده مردم کوچه و بازار همراهی می کنند و برایش ابراز احساسات می نمایند .


آغاسی ،در حقیقت سمبل شب های تهران است .سوسن را هم فراموش نکنیم که با لباس بلند تاروی قوزک پا و تغییر ناپذیر خود ترانه "نمیشه ،نمیشه " را میخواند و جمیعت به هیجان آمده و ذوق زده همراه با او فریاد می کشند که


-نمیشه ،نمیشه


بگذارید آغاسی و سوسن مردمی را که برای شنیدن صدایشان آمده اند و 90 درصدشان از طبقه متوسط و یقه چرکین ها هستند ، خوشحال کنند و به دلهایشان گرمی ببخشند ...وما سر وقت آرتیست های تئاتر و کافه های درجه دو می رویم .پیداکردن اینها کمی مشکل است .چرا که آنها در یک شب حتی در پنج ،شش تئاتر و کافه برنامه اجرا می کنند .


آنهاباید از سر شب از وقتی که شب شروع می شود تا ساعت 11 و حتی تا نیمه شب در چندجا برنامه اجراکنند .


اینها ،اگر ماشین داشته باشند خیال شان راحت است و گرنه در لاله زار آنها را می توان دید که با هیات ارکستر خود ،تلاش عجیبی می کنند برای پیداکردن تاکسی خالی ... و وای به وقتی که تاکسی گیرشان نیاید آنوقت است که با پشت چشم نازک کردن و احیانا توپ و تشر صاحب کافه ای که با آنجا قرارداد دارند روبرو می شوند که :


- این چه وقت آمدن است .ده دقیقه از موقع برنامه ات گذشته و تازه حال آمده ای ؟


اما ،خب ،برای چنین مواقعی که خواننده ای دیر برسد ،همیشه توی کافه ها ،گارسون های زن – البته جوان – هستند که با اجرای یک رقص شرقی سکسی با شلوار تنگ و چسبان ،یادامن کوتاه ران نما ،مشتریان را سرگرم کنند تا خواننده مورد نظر با اعضای ارکسترش سر برسد و روی سن برود .


کافه رستوران های تهران هم که معمولا از ساعت هشت شب تا نزدیک نیمه شب برنامه دارند ،،گوشه جالب دیگری از دنیای شبانه تهران است .مشتریان این قبیل کافه ها را « داش مشدی ها »ی پولدار تشکیل میدهند .این عده با دلبستگی پیداکردن به یک خواننده یا رقاصه ویا حتی گارسون های کافه –که زن هستند –خیلی زود بصورت مشتری پاتوقی در می آیند و وای به وقتی که یک نفر بخواهد نگاه ناجور به « مترس »دیگری بیندازد .


توی این قبیل کافه رستوران ها ،همیشه چندنفر یکه بزن و بزن بهادر هستند که مشتریان مزاحم را با اردنگی از کافه بیرون بیندازند .البته اگر مشتری زیاد قوی و پرمایه نباشد .


بین این جور آدمها به پول – مایه – گفته می شود –در انصورت یکه بزنها یا بقولی دیگر ماموران خصوصی کافه رستوران –بامن بمیرم تو بمیری ،سر وته دعوا را هم می آورند و صحنه ای که در یکی از کافه های خیابان شاه آباد می بینیم واقعا برایمان جالب است .






...دور یک میز ،چهارمرد قوی هیکل نشسته اند .انگشترهای طلای بزرگ و دستبند های پهن ساعت هایشان ،تیپ آنها را بخوبی معلوم می کند . روی سن یک زن جوان با دامن گشاد کوتاه و بلوز قرمز مشغول اجرای رقص شرقی است ،رقاصه با رنگ ایرانی میرقصد –که البته رقصیدنش گاهی به راه رفتن می ماند ووقتی دور خودش میچرخد ،برجستگی های هوس انگیز ران ها و باسنش توی چشم میخورد و جمیعت مست و از خود بیخود کافه هورا می کشند و هیاهو براه می اندازند وزن رقاصه منوجه یک میز می شود و چشمکی میزند و انگار وظیقه دارد دل تمام مشتری ها را بدست بیاورد ،در حالیکه خدا میداند در همان لحظه توی دلش چه غم و اندوهی نهفته است .فکر بچه ،خانه ،زندگی ،کرایه منزل ،،شوهری که سالها پیش از دست داده وبلاخره اندیشه فرار آخر شب از دست انبوه مستان درون کافه ،اورا بصورت یک ماشین اتوماتیک درآورده که همینطوری لبخند می زند .برای مشتریان بوسه می فرستد و..اینها همه حکایت زندگیست .مردی تنها که در گوشه سالن نشسته و نیم بطر ودکا جلواش گذاشته و به تنهایی مشغول میگساری است .تنها کسی است که در آن جمع به رقص شهوت انگیز رقاصه توجهی ندارد و توی لاک خودش فرو رفته و...باهرچرخش رقاصه هخهه و هیاهو بیشتر اوج می گیرد و بلاخره ساعت تعطیلی کافه نزدیک می شود .آن چهار گردن کلقت که گیلاس ها را با صمیمیتی ناگفتنی پی در پی بسلامتی همدیگر میخورند .آماده رفتن می شوند و صورت حساب میخواهند .صورت حساب که آورده می شود ،هرکدام با اصرار میخواهد پول میز را پرداخت کنند .شاید هر کدام کسر شان خودش میداند که دیگری صورت حساب میز را بپردازد .تلاش و تقلا برای گرفتن صورت حساب و پرداخت پول میز بین جهار دوست بالا می گیرد ،تا جائیکه صورت حساب پاره می شود و پاره آن به دست یکی شان می افتد و یکی هنوز دست در جیب نکرده که سه نفر دیگر به او پرخاش می کنند وکار این پرخاش بالا می گیرد و دوستانی که تا جند لحظه قبل بسلامتی همدیگر گیلاسها را خالی می کردند .ناگهان شکاف اختلاف بر سر پرداخت پول میز میانشان عمیق می شود .تا آنجا که باهم دیت به یقه می شوند !،دعوا در می گیرد ،صندلی ها و بطری ها بالا می رود و دوستان در یک لحظه به دشمنان خونین و سرسخت تبدیل می شوند که اگر دخالت چند پلیس نبود .شاید کار به جاهای باریک می کشید و خوب الحمدالله به خیر گذشت


آخرین میخواره میخانه شهر ،شب تهران را بپایان نمی رساند .او مردیست جوان ،یقه پالتویی اش را بالا زده ،پشت یک میز پر از لکه های چربی غذا نشسته و آنقدر مشروب خورده که کاملا سیاه مست است .دردکه های پیاله فروشی از اینگونه میخوارگان شبانه در تهران فراوان می شود دید .میخواره تنها ، آنقدر مست است که حتی حال دور کردن گربه صاحب پیاله فروشی را که روی میز او آمده و از غذایش مشغول خوردن است ،ندارد .


ساعت یازده شب کم کم کافه ها ،پیاله فروشی ها ،اغذیه فروشی ها ،شروع بع تعطیل کردن می کنند .اکنون مشکل زنان کافه شروع می شود که از کافه ها بیرون می ریزند تا به خان هایشان بروند .اینها دل خونی دارند و از دست مردهای آخرشب که جلوشان را می گیرند و میخواهند شبی را تا صبح با آنها سر کنند !


یکی از این زنان با بغضی که در گلو دارد ،می گوید :


- من یک پسر و یک دختر دارم .پسرم کلاس سوم ابتدائی است و دخترم شش سال دارد .من زن خود فروشی نیستم .اما برای گذران زندگی ام ،شاید از آنجا که تقدیر این کار را پیش پایم گذاشته مجبورم در کافه کار کنم .ولی آخر شب مست ها جان مرا به لبم می رسانند .شاید حق با او باشد وشاید هم حق با مست ها باشد که میخواهند در ازاءپولی که در کافه خرج کرده اند ،زن جوان خوشگلی را تا صبح در آغوش بگیرند ولی زیبایی این زنها هم خود مسئله ایست .اینها فقط در شب زیبا هستند .،به نظر مست ها خوشگل می آیند ودر هر حال زندگی غم آلودی دارند که اگر پای درد دلشان بنشینی،سنگینی اندوه شب های تهران را حس می کنی !


ظاهرا از زنان بار ،بارهای شبانه که تا دو نیمه شب باز است .گرچه کمی بهتر از زنان کافه است ،اما بهرحال آنها هم همین مشکلات را دارند .به مشتریان بار دروغ می گویند ،نگاههای عاشقانه دروغین آنها ،تنها برای گرفتن یک فیش است .فیش یک گیلاس از این کولا ها است که در ازاءآن بیست تومان از مشتری گرفته می شود .از این بیست تومان ،ده تومان به صاحب بار وده تومان به زنی که از مشتری " فیش "گرفته ،تعلق می گیرد .


زنهای بار ،با علاقمند کردن مردان به خودشان ،شاید میخواهند انتقام زندگی غم انگیز خود را از هرکس که دم دستشان می آید ،بگیرند .در یکی از بارها مردی می گوید :- عاشق زنی شدم و همه زندگی ام را از دست دادم .حتی زنم و فرزندانم از دستم رفتند .تا وقتی پول داشتم آن زن زیبا با لبخند از من استقبال می کرد .اما همین که همه چیز را از دست دادم .حتی یک لبخند را هم از من دریغ کرد !


زندگی زنان شب ،زنان بار و کافه ها در شبهای تهران از آنگونه زندگی هاست که محتاج نوشتن کتابی قطور است .چگونه میتوان در چند سطر ،زندگی شبانه تهران وزندگی اینگونه زنان را تشریح کرد /مجله اطلاعات هفتگی / شماره 1574 / بهمن ماه 1350.

منوی اصلی

صفحه اصلی
مطبوعات و رسانه
مقالات و عناوین
برگ هایی از تاریخ تهران
تاریخ سکه
خرید کتاب
دانلود کتاب
کتاب‌های منتشر شده
ارتباط با مولف

جستجو
حاضرین در سایت
38 میهمان حاضرند
آمار بازدید ها
امروز286
دیروز1008
تا کنون2507824

تهران نامه

© Copyright 2008 DARIOUSH SHAHBAZI . All rights reserved.